Νικόλαος Λουδοβίκος: «Ο Έλληνας έχει εγκαταλείψει, λόγω συλλογικής κατάθλιψης, την προσπάθεια να μπει στην ιστορία ξανά»

Ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, ένας από τους σπουδαιότερους θεολόγους της εποχής μας που βρίσκεται σε έναν γόνιμο οικουμενικό διάλογο, αν και υποστηρίζει ότι η νεοελληνική αυτοσυνειδησία είναι ενοχική επισημαίνει πως μια ομάδα διανοουμένων προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε κουτσουρεμένοι και ανάπηροι και φωνάζει: «Ε, λοιπόν δεν είμαστε». Τονίζει ότι η ταυτότητα έρχεται από το μέλλον και μας εξηγεί πως μπορούμε να σταθούμε και πάλι στα πόδια μας.

Καταρχήν εγώ έχω μια τελείως διαφορετική προσέγγιση όσον αφορά στο πρόβλημα της ταυτότητας. Δεν υπάρχει ταυτότητα που να μην είναι σε κρίση, και μάλιστα η εθνική ταυτότητα. Ξέρετε, αυτό συνάπτεται και με την έννοια του έθνους και είναι σημαντικό να εξετάσουμε το πως εξελίχθηκε αυτή η έννοια της εθνικής ταυτότητας. Υπήρξε μια ομάδα στοχαστών στα θέματα αυτά οι οποίοι εν πολλοίς αντιπαρατέθηκαν μεταξύ τους. Αυτοί οι άνθρωποι ωστόσο δημιούργησαν μια εικόνα για την έννοια του έθνους, την οποία έχουμε σήμερα. Ας μην μπούμε σε αυτή τη συζήτηση γιατί είναι τεράστια, μπορούμε εάν θέλετε…

Ας το εξερευνήσουμε λίγο…

Hoc Opus - Μόνο Αλήθειες κι αν δεν μας αρέσουν... ΝΑ ΤΙΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ

Θρηνητική ειλικρίνεια

Christos Yiannaras | 03 Jan 2017

Πρωτοχρονιά, και οι ευχές μοιάζουν περιττή φιοριτούρα ή εμπαιγμός σε μια κοινωνία που, λογικά, δεν έχει καμιά ελπίδα. Tο μέλλον έχει προδιαγραφεί παγιδευμένο στην απόγνωση. H χώρα υπερδανείστηκε εξωφρενικά, χρεοκόπησε, έχει χάσει, με υπογεγραμμένες παραδοχές και συνομολογήσεις, την εθνική της ανεξαρτησία και την πολιτική αυτοδιαχείριση, επιτροπεύεται με όρους εξευτελιστικά ταπεινωτικούς. Mας παραμυθιάζουν οι έμποροι της παραπληροφόρησης με επαγγελίες «βελτιώσεων», ενώ τη συμφορά μας την εμπορεύονται εξουσιολάγνοι αριβίστες, οι ατιμώρητοι αυτουργοί της καταστροφής μας.

Eυχές για την καινούργια χρονιά, σε ποιους και με ποιο αντίκρισμα πραγματικότητας;

Η προετοιμασία για την επιτόπια λαογραφική έρευνα!

         

                     

                                    Η οργάνωση και ο εξοπλισμός του κάθε ερευνητή είναι τα πρώτα στάδια για μια επιτυχημένη επιτόπια λαογραφική έρευνα! Οι δυο αυτοί παράγοντες θα προσφέρουν τα απαραίτητα εφόδια για να φέρει εις πέρας επιτυχώς το έργο του και θα εγγυηθούν την πληρότητα της έρευνας και την αξιοπιστία του υλικού που θα συλλεχθεί.
                                     Σε κάθε περίπτωση ο ερευνητής οφείλει να συμπληρώνει και να εκσυγχρονίζει τον εξοπλισμό του με διάφορα μέσα.

Σκιαγραφώντας το πρόβλημα της «ανθρώπινης κατάστασης» υπό το πρίσμα του Σαρτρ και του Καμύ

Σκιαγραφώντας το πρόβλημα της «ανθρώπινης κατάστασης» υπό το πρίσμα του Σαρτρ και του Καμύ

 Γράφει η Μαρία Καλουπτσή

Ο Υπαρξισμός αποτελεί το φιλοσοφικό εκείνο κίνημα που θέτει την ανθρώπινη ύπαρξη στο κέντρο κάθε αναζήτησης. Η πεποίθηση πως υπάρχει οντολογική προτερασιότητα της ουσίας έναντι της ύπαρξης, που αποτελούσε την βάση της φιλοσοφίας πρωτύτερα, με την εμφάνιση του υπαρξισμού κλονίζεται. Με τον υπαρξισμό υπάρχει πρώτη φορά διαχωρισμός της ύπαρξης από την ουσία· για το ρεύμα αυτό, η ύπαρξη αποτελεί μια φυσική ιστορική οντότητα που συνδέεται με τον χωροχρόνο στον οποίο νοείται και λειτουργεί. Εν αντιθέσει με την ως τότε αντίληψη πως η ανθρώπινη ύπαρξη βασίζεται σε μια ουσία, σύμπλεγμα μορφής και ύλης ή ψυχής, ο υπαρξισμός πρεσβεύει πως στον άνθρωπο είναι η ουσία αυτή που έπεται ενώ η ύπαρξη προηγείται. Με άλλα λόγια, πρέπει κανείς πρώτα να υπάρχει για να μπορέσει έπειτα να φτιάξει αυτό που πραγματικά είναι.

Η δυνατότητα όμως να μπορέσει κάποιος να δομήσει το είναι του, συνεπάγεται για τους υπαρξιστές την ύπαρξη μιας στενής σύνδεσης ανάμεσα στο είναι και στην ελευθερία σκέψης και δράσης του ανθρώπου. Επομένως, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον υπαρξισμό η έννοια της ελευθερίας και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της φιλοσοφίας του γιατί η ελευθερία για τους υπαρξιστές είναι αυτή που καθορίζει την οντολογική κατάσταση των ανθρωπίνων όντων. Ως αποτέλεσμα, και η συνείδηση δεν αποτελεί μια απλή αποθήκη συσσώρευσης δεδομένων αλλά αντιθέτως είναι η βασική προϋπόθεση για να μπορέσει ο άνθρωπος να δώσει νόημα στην ζωή  του.

Πολύ γέλιο με τα γλωσσικά εγχειρίδια της Α΄ Δημοτικού!

Ο δάσκαλος Δημήτρης Νατσιός  πήρε γραμμή την εξαιρετική δουλειά που γίνεται μέσα από τα εγχειρίδια και προχώρησε στην ανατομία τους: Αν και διδάσκω σε μεγάλες τάξεις του Δημοτικού σχολείου, εν τούτοις στρώθηκα και μελέτησα επισταμένως τα βιβλία γλώσσας των μικρότερων τάξεων -Α΄, Β΄, – και κυρίως της Α’ Δημοτικού. Θεωρώ την Α΄Δημοτικού την σπουδαιότερη τάξη του σχολείου. Στην πρώτη εντυπώνονται ανεξίτηλα στην μνήμη του παιδιού βασικές αρχές και δεξιότητες. Δραστικότατα επιπλέον επιδρούν στο παιδί της ηλικίας αυτής ο δάσκαλος και το «αναγνωστικό». Στα βιβλία γλώσσας αποτυπώνεται το ποιόν της κοινωνίας στην οποία καλείται το μικρό παιδί να ενηλικιωθεί.

Ξεφυλλίζοντας τα γλωσσικά εγχειρίδια της Α΄ Δημοτικού εντυπωσιάζεσαι από τον μεγάλο αριθμό δράσεων με ζώα διαφόρων ειδών: κατοικίδια, άγρια ζώα του δάσους, πτηνά, ερπετά, ζώα αγρίων τροπικών χωρών, ζώα της θάλασσας, ακόμα και ζωύφια. Η εκμάθηση των γραμμάτων της αλφαβήτας γίνεται μέσω κάποιων ολιγόστιχων ποιημάτων στα οποία πρωταγωνιστούν μόνο ζώα. Έχουμε, τρόπον τινά, μια «ζωοκεντρική» αντίληψη ως προς τον τρόπο πρόσκτησης της μητρικής γλώσσας.

Παραθέτω κάποια παραδείγματα. Ας προσεχθούν οι ευφάνταστοι και εξωπραγματικοί συνδυασμοί διαφορετικών ζώων σε κοινές δράσεις.

Η ετυμολογία της λέξης Άνθρωπος κατά το Σωκράτη

Η Ελληνική γλώσσα, είναι η μόνη εννοιολογική γλώσσα της γης, δηλαδή η μόνη γλώσσα στην οποίαν το σημαίνον (όνομα) εμπεριέχει απολύτως και άνευ παρερμηνείας το σημαινόμενον (νόημα). Το ότι δίδονται σήμερα διά κάθε λέξιν της Ελληνικής καθομιλουμένης διάφορες ερμηνείες, αυτό είναι απόδειξις της απωλείας της σοφίας, η οποία ενυπάρχει στην γλώσσα μας, από τους σημερινούς χρήστες αυτής, δηλαδή από εμάς τους σημερινούς Έλληνες.

Όμως, σχετικά με το θέμα αυτό, υπάρχει ένας πραγματικός θησαυρός της Ελληνικής Γραμματείας, τον οποίον θα πρέπει όλοι οι Έλληνες να τον μελετήσουν. Είναι ο Πλατωνικός διάλογος «ΚΡΑΤΥΛΟΣ», ο οποίος αναφέρεται ακριβώς στην ιστορία, φιλοσοφία και ετυμολογία των ονομάτων της Ελληνικής γλώσσας. Ειδικά όσοι διακατέχονται από τον ετυμολογικόν της γλώσσας μας οίστρον, θα πρέπει απαραιτήτως να αναγνώσουν προσεκτικά τον εν λόγω διάλογο.

Περί του ονόματος «άνθρωπος», δίδεται από τον Σωκράτη στον «ΚΡΑΤΥΛΟ» η ακόλουθος ετυμολογική ερμηνεία (την παραθέτω εδώ σε μετάφρασι):

[……ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Νομίζω ότι και το όνομα των ανθρώπων, μία από αυτές τις αλλοιώσεις υπέστη, καθώς και αυτό έγινε όνομα, ενώ πριν ήταν έκφρασις. Με την αφαίρεσιν του γράμματος Άλφα και με την μεταβολήν του τόνου της λήγουσας από οξύτερο σε βαρύτερο.

Τα γλέντια των αρχαίων Ελλήνων!

                                     ¨Όταν δεις έναν πολίτη μόνο του να τρώει 

                                         δίχως να έχει συντροφιά

                                                ή έναν ποιητή να μη θέλει το τραγούδι

                                             ούτε την μουσική,

                                               γι'αυτούς πρέπει να σκεφτείς πως χάσανε κι οι δύο,

                                         ο πρώτος τη μισή απ'όλη τη ζωή του

                                          κι ο δεύτερος τη μισή απ'όλη του την τέχνη''

  

Δειπνοσοφιστές(Β,28) ,Αθηναίος

          Οι στίχοι αυτοί επιβεβαιώνουν την φυσική ανάγκη του ανθρώπου για την κοινωνική συναλλαγή και την διασκέδαση για την καλή ψυχική του κατάσταση και ευμάρεια. Το ομαδικό τραγούδι, η μουσική, τα κοινά τραπέζια και το ποτό συνοδεύουν τους ανθρώπους και στην χαρά αλλά και στην λύπη.Σε όλους τους αρχαίους λαούς

Εν όψει των εορτών των Χριστουγέννων!

Xρεοκοπία ή το α-νόητο της Γιορτής

Tου Xρήστου Γιανναρά

Άλλο η θρησκεία και άλλο (στους αντίποδες) το εκκλησιαστικό γεγονός. H θρησκεία δεν μεταγγίζει «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. Yπηρετεί την ατομική ψυχολογία, το ένστικτο αυτοπροστασίας. Aν είναι οργανωμένη, συλλογική η θρησκευτικότητα, ενδέχεται και να παράγει αρρώστια, απανθρωπία – εφιάλτες όπως οι σέκτες πουριτανών, πιετιστών, «γνησίων ορθοδόξων»: πολυώνυμες εξαμβλωματικές μονοτροπίες στο κοινωνικό περιθώριο.

Για τη θρησκευτική προοπτική τα Xριστούγεννα είναι αφορμή ευφραντικών του ατόμου ψυχολογικών καταστάσεων και ηθικοδιδακτικής ωφελιμότητας: Συναισθηματικός διάκοσμος, παιδαριώδη ασμάτια, ευχές, δώρα, γευστικές ηδονές, όλα κουρασμένα από τον φόρτο της συνήθειας. H θρησκεία δεν κομίζει απαντήσεις για «νόημα» της ζωής και του θανάτου. Mηρυκάζει τα στερεότυπα a priori:

Παιδεία ή εκπαίδευση;Τι είναι προτιμότερο;

       Τι επιλέγουμε σήμερα;Τι είναι πιο σημαντικό για εμάς και, φυσικά για τα παιδιά μας;Παιδεία ή εκπαίδευση;
      Βέβαια και η απάντηση δεν είναι κάτι εύκολο καθώς οι περισσότεροι από εμάς συνήθως τα συγχέουμε.Και οι δύο λέξεις προέρχονται από το ρήμα <<παιδεύω>>, στην ουσία όμως είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Ας δώσουμε λοιπόν κάποιους ορισμούς για να ξεκαθαρίσουμε λίγο το ομιχλώδες τοπίο.

     Παιδεία είναι η διαδικασία της αγωγής, η οποία με τη συστηματική και την ευκαιριακή απόκτηση γνώσεων και αξιών στοχεύει στην πνευματική, ηθική και κοινωνική ολοκλήρωση του ατόμου.

Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ!

H τεράστια εκπαιδευτική αξία της αποτυχίας

του Γιάννη Κ. Γιαννούδη //

Πριν χρόνια, ένας φίλος μου είχε διηγηθεί μια ιστορία. Δεν ξέρω αν είναι αληθινή, είναι όμως σίγουρα εξόχως διδακτική:

Η Χριστίνα Ωνάση αγαπούσε λέει πολύ την κόκα-κόλα! Κάθε χρόνο, επισκεπτόταν τον Σκορπιό για λίγες μέρες και κατέβαινε για jogging, στην παραλία. Ακόμη και σε εκείνες τις στιγμές λοιπόν ήθελε να πίνει το αγαπημένο της ποτό – για αυτό και ζήτησε από τους ανθρώπους της να βάζουν σε κάποιο σημείο της διαδρομής ένα τραπεζάκι, με 2-3 κουτάκια αναψυκτικού.

Την επόμενη κιόλας μέρα, η εταιρεία Κόκα-Κόλα εγκατέστησε στον παραλιακό δρόμο του νησιού από ένα επαγγελματικό ψυγείο, γεμάτο με αναψυκτικά, σε κάθε 100 μέτρα!

Ακούγοντας την πιο πάνω ιστορία, καταλαβαίνει κάποιος γιατί η Χριστίνα Ωνάση έζησε μέσα στην κατάθλιψη και οδηγήθηκε στην αυτοκτονία: πρώτον, γιατί είχε συνηθίσει να υλοποιείται, πολύ εύκολα και χωρίς κόπο, η οποιαδήποτε επιθυμία της, μικρή ή μεγάλη. Τι να ονειρευτείς μετά – και τι να σε κινητοποιήσει να προχωρήσεις;

Δεύτερον, διότι όταν η ζωή που σου προσφέρεται είναι γεμάτη με εύκολες, αβίαστες επιτυχίες και κατακτήσεις, σε όλα, η κάθε μικρή καθημερινή αποτυχία είναι ικανή να σε κάνει να νιώσεις άχρηστος και πελαγωμένος. Δεν ξέρεις πώς να την διαχειριστείς, δεν έχεις μάθει να επιβιώνεις αυτοδύναμα – και στο τέλος, απλώς διαλύεσαι.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ;

Τι μπορεί να σημαίνει ο όρος πολιτισμός της παρακμής και πως μπορεί, σήμερα, να εκφράζεται, μέσα από τις διαρκείς αναδιαρθρώσεις του καπιταλισμού; Ποια είναι, η παρακμιακή καθημερινότητα που καλούμεθα να υποστούμε ως μια αναγκαιότητα ; Μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτή την πραγματικότητα;

Αυτά, είναι ορισμένα από τα πολλά ερωτήματα , που ο σημερινός άνθρωπος, καλείται να απαντήσει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η κοινωνική πραγματικότητα που μας περιβάλλει, καθορίζεται από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Αυτές οι σχέσεις, χαρακτηρίζουν την εργασία, την σχέση του ανθρώπου με τον εαυτό του, με τους άλλους, με το περιβάλλον, την υγεία, τον πολιτισμό, τις τέχνες, την επιστήμη, την παιδεία…

Άμεσο αποτέλεσμα των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, είναι η υιοθέτηση ενός τρόπου ζωής, που τον χαρακτηρίζει η εμπορευματοποίηση των ανθρωπίνων σχέσεων, ο ατομικισμός, η βία, η αλλοτρίωση…

Διαπλοκή, διαφθορά, παραοικονομία, είναι η άλλη όψη της καπιταλιστικής οικονομίας και οδηγούν στην ματαίωση, στην απαξίωση, στην εξαγορά των συνειδήσεων, στην υποταγή, στην αδιαφορία, στην παρακμή, σε τελευταία ανάλυση.

Οι γιατροί της Κούβας που ταπείνωσαν τον καπιταλισμό!

Από τα δεκάδες σχόλια που έκανε το ελληνικό και διεθνές φιλελευθεριάτο με αφορμή το θάνατο του Φιντέλ Κάστρο έλειπε πάντα μια λέξη – η λέξη εμπάργκο.

Φαντάζει αδιανόητο πως μπορούν να μιλούν για μια χώρα, που επιβίωσε κάτω από το σκληρότερο και πιο μακροχρόνιο οικονομικό αποκλεισμό που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα τους τελευταίους αιώνες, και να ξεχνούν το στοιχείο που καθορίζει την ύπαρξή της.

Ο λόγος για τον οποίο νοιώθουν τα πόδια τους να τρέμουν όταν σκέφτονται το εμπάργκο είναι ότι σε αυτές τις συνθήκες υπάρχει ένας κλάδος ο οποίος καταρρίπτει την κοσμοθεωρία τους για την ελεύθερη αγορά. Είναι ο κλάδος της υγείας.

Μόνο το γεγονός ότι η Κούβα έχει εδώ και δεκαετίες χαμηλότερα ποσοστά βρεφικής θνησιμότητας από την αμερικανική υπερδύναμη είναι αρκετό για να τινάξει στον αέρα κάθε επιχείρημα για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.

Η Κούβα βρίσκεται σήμερα στην παγκόσμια πρωτοπορεία σε αρκετούς τομείς της ιατρικής έρευνας.

Τη στιγμή που στις ΗΠΑ χιλιάδες άποροι πολίτες σχηματίζουν ουρές χιλιομέτρων στις 5 το πρωί για να δουν έναν οφθαλμίατρο, Κουβανοί γιατροί έχουν πραγματοποιήσει τρία εκατομμύρια δωρεάν οφθαλμολογικές εγχειρήσεις σε 33 χώρες – κυρίως του Τρίτου Κόσμου.

Τι σημαίνει η διδασκαλία της ιστορίας;

Τι σημαίνει η διδασκαλία της ιστορίας;


          Το παρελθόν πάντα θα μας ασκεί μια διαρκή γοητεία. Ενδιαφερόμαστε για το παρελθόν γιατί θέλουμε να μάθουμε για τις ρίζες μας ή γιατί μπορεί ίσως να μας εξηγήσει πως αναπτύσσετε ο κόσμος γύρω μας, ακόμη και την διαφορετικότητα των ανθρώπων. Μπορούμε παντού να βρούμε κίνητρα.
Όμως τι σημαίνει πραγματικά η μάθηση της ιστορίας;
Η διδασκαλία της ιστορίας πάντα αποτελούσε πεδίο αντιπαραθέσεων.Όταν διδάσκουμε ιστορία στο σχολείο επιλέγουμε κάποιο συγκεκριμένο περιεχόμενο και αποκλείουμε κάποιο άλλο.Το ίδιο συμβαίνει και για τα εγχειρίδια. Διαλέγουμε διάφορες προοπτικές και αποκλείουμε κάποιες άλλες. Η ιστορία που επιλέγουμε να διδάξουμε είναι πάντα αντανάκλαση των παραδοχών της κοινωνίας που ζούμε.
Είναι σαφές ότι η γνώση του παρελθόντος δεν είναι ποτέ απλή γνώση για το <<πότε συνέβησαν τα γεγονότα>>.Εάν οι μαθητές και οι μαθήτριες δεν είναι σε θέση να εξηγήσουν τις αιτίες των γεγονότων, δεν θα μπορούν να αντιληφθούν σε βάθος και τα πραγματικά γεγονότα. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να θεμελιώσουν μια σχέση με το παρελθόν , η οποία να βοηθήσει τους μαθητές να δώσουν νόημα στα βιώματα άλλων ανθρώπων , που έζησαν σε άλλα κοινωνικά πλαίσια.
Ακόμη, οφείλουν να δημιουργήσουν μια καλύτερη διαδικασία για την ιστορική έρευνα, ώστε να είναι πιο εύκολο να συσχετιστεί η προσωπική εμπειρία με αυτήν.Να μπορούν να δώσουν δικές τους ερμηνείες και να αναπτύξουν νέους τρόπους σκέψης, βασισμένους σε νέες οπτικές. Ως αποτέλεσμα θα γίνει ευκολότερα κατανοητό το παρελθόν.

Ρόθτσαιλντ : Το μόνο που μας φοβίζει είναι μήπως και ξυπνήσετε

Ρόθτσαιλντ : Το μόνο που μας φοβίζει είναι μήπως και ξυπνήσετε

Γεια σε όλους! Με λένε Jacob Rothschild. Είμαι ο επικεφαλής μιας δυναστείας που εδώ και αιώνες σταθερά και με απόλυτη μυστικότητα σχεδιάζει να αποκτήσει απόλυτη κυριαρχία πάνω στην ανθρωπότητα …

… είμαι αρχηγός της λέσχης Μπίλντεμπεργκ που μαζί με έξι μεγιστάνες Τραπεζίτες και πέντε βασιλικές οικογένειες το 1953 σχεδιάσαμε την δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης για να ελέγχουμε τα έθνη της Ευρώπης και στο τέλος να τα καταργήσουμε με το να κατασκευάζουμε και να ελέγχουμε τους πολιτικούς σας σε κάθε πολιτικό κόμμα άσχετα από ιδεολογίες.

… κάποιοι μας συνδέουν με τους Μασώνους, τους Ιλουμινάτι και άλλες μυστικές και πανίσχυρες οργανώσεις … δεν ξέρουν πως όλες αυτές οι οργανώσεις αποτέλεσαν εξελικτικούς κρίκους στην διαδρομή μας για κυριαρχία επί της ανθρωπότητας.

… ελέγχουμε το χρήμα έχοντας βάλει τις κυβερνήσεις να περάσουν νόμους που δίνουν σε εμάς αποκλειστικά το δικαίωμα να τυπώνουμε χρήμα … σχεδόν κάθε κεντρική Τράπεζα στον πλανήτη είναι ιδιοκτησία μας ενώ έχουμε καταφέρει να πιστεύετε πως αυτές ελέγχονται από τις κυβερνήσεις σας … τυπώνουμε χαρτιά χρήμα δηλαδή αέρα κοπανιστό και μετά το δανείζουμε σε εσάς, τις επιχειρήσεις σας και τις κυβερνήσεις σας και παίρνουμε τόκους από το τίποτα ενώ εσείς δουλεύετε για να σας φορολογούν οι κυβερνήσεις σας και να τα παίρνουμε εμείς…