Δε μπορεί να σε ταΐσει ο εγωισμός, φίλε...

Δυο είναι οι μεγάλες απάτες της γενιάς μας.
Η μια είναι η «αγάπη» όπως την λέμε και την εννοούμε σε ερωτικό επίπεδο (που δεν είναι παρά μόνο πόθος, απωθημένα και εγωιστικές ναρκισιστικές κατακτήσεις) όλοι όσοι ζήσαμε με συνεχείς εναλλαγές συντρόφων και θεωρήσαμε αυτό σαν φυσιολογικό τρόπο ζωής. Η άλλη

Ο κόμπος της αγάπης

                                Ο κόμπος της αγάπης

Στη συνάντηση γονέων κάποιου σχολείου η Διευθύντρια υπογράμμισε την υποστήριξη που πρέπει  να προσφέρουν οι γονείς  στα παιδιά τους.  Παρόλο που οι περισσότεροι γονείς εργάζονταν, τους ζήτησε να αφιερώσουν περισσότερο χρόνο ασχολούμενοι με τα παιδιά τους.

Ωστόσο ξαφνιάστηκε, όταν ένας πατέρας σηκώθηκε αθόρυβα και με ένα ταπεινό τρόπο της είπε ότι δε βρίσκει καθόλου  χρόνο  μέσα στην εβδομάδα να ασχοληθεί με τον γιο του.

Ήταν Άνθρωπος

Με την πρώτη ματιά έβλεπε κανείς απλώς μια γριούλα. Έσερνε τα βήματά της στο χιόνι, μόνη, παρατημένη, με σκυμμένο κεφάλι. Όσοι περνούσαν από το πεζοδρόμιο της πόλης αποτραβούσαν το βλέμμα τους, για να μη θυμηθούν ότι τα βάσανα και οι πόνοι δεν σταματούν όταν γιορτάζουμε Χριστούγεννα.

Το βουβό ζώο - Χαλίλ Γκιμπράν

Το δειλινό μιας όμορφης μέρας, κάποια παράξενη διάθεση έπιασε την ψυχή μου και βγήκα από τα σύνορα της πόλης και περιδιάβασα γύρω στα ερείπια ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού, πού μόνο οι γκρεμισμένες πέτρες του είχαν μείνει.

Τα επτά θαύματα του κόσμου

Ζητήθηκε από μια ομάδα μαθητών να γράψουν μια λίστα με αυτά που κατά τη γνώμη τους ήταν τα σημερινά “επτά θαύματα του κόσμου”.

     Παρ’ ότι υπήρξαν κάποιες διαφωνίες, οι περισσότερες γνώμες αφορούσαν τα παρακάτω:

    

Βήματα στην άμμο...

Είδα χθες βράδυ ένα όνειρο. 

Τα Χριστούγεννα, θυμάμαι - και την Πρωτοχρονιά, ελπίζω! Κι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο θυμάμαι - και τόσο λιγότερο ελπίζω

 1973-Λιγότερα!
Νοέμβριος μετά το Πολυτεχνείο. Ο πιο μουντός και άχαρος των τελευταίων χρόνων. Τόσο σκοτάδι που σχεδόν δεν ξημερώνει. Η σκιά της ηρωικής αλλά μάταιης (έτσι φαινόταν τότε) εξέγερσης, η σκιά μίας νέας πιο στυγνής δικτατορίας, η σκιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, πέφτουν επάλληλες και πνίγουν κάθε φως.

   Ετοιμάζω την χριστουγεννιάτικη κάρτα της εταιρίας - και ξαφνικά έχω μία διαφορετική ιδέα.

Το να γερνάς είναι αναπόφευκτο, το να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό!

Να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό – Η υπέροχη ιστορία της Ρόουζ

Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής, αφού μας συστήθηκε και μας καλωσόρισε, πρότεινε να γνωριστούμε μεταξύ μας, πλησιάζοντας κάποιον συμφοιτητή που μας ήταν εντελώς άγνωστος. Σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά, όταν ένιωσα ένα απαλό χτύπημα στον ώμο. Γύρισα. Η ακτινοβολία ενός ζεστού διάπλατου χαμόγελου έκανε ολόκληρη τη μικροσκοπική παρουσία της να λάμπει.

“Γειά σου όμορφε. Εϊμαι η Ρόουζ. Είμαι 87 ετών. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;

Γέλασα και ανταποκρίθηκα με ενθουσιασμό. “Φυσικά και μπορείς!”.

Και με ζούληξε δυνατά.

“Πώς και είσαι στα θρανία σε μια τόσο νεαρή και αθώα ηλικία;”, την πείραξα

“Α! είμαι εδώ για να γνωρίσω έναν πλούσιο σύζυγο, να παντρευτώ, να κάνω κάνα δύο παιδιά και μετά να αποσυρθώ και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο”, ανταποκρίθηκε στο πείραγμά μου.

“Έλα, σοβαρά τώρα! Τί είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις αυτή την πρόκληση, σε τέτοια ”ηλικία;”

“Πάντα ονειρευόμουν να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο και να που τώρα τα κατάφερα!”, αποκρίθηκε και κέρδισε το θαυμασμό μου.

ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ - ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Τα τρία ἐρωτήματα

Μία φορὰ καὶ ἕναν καιρό, ἕνας βασιλιὰς σκέφτηκε ὅτι ἂν ἤξερε πάντοτε τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ ν᾿ ἀρχίζει κάτι, ἂν ἤξερε ποιοὶ εἶναι οἱ κατάλληλοι ἄνθρωποι γιὰ ν᾿ ἀκούει καὶ ποιοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θάπρεπε ν᾿ ἀποφεύγει καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα ἂν ἤξερε πάντοτε ποιὸ εἶναι τὸ σημαντικότερο πράγμα νὰ κάνει, δὲ θὰ ἀποτύχαινε σὲ ὅ,τι ἐπιχειροῦσε.

Καὶ ὅταν τοῦ ἦρθε αὐτὴ ἡ σκέψη, φρόντισε νὰ διακηρυχθεῖ σὲ ὁλόκληρο τὸ βασίλειό του ὅτι θὰ ἔδινε σπουδαία ἀμοιβὴ σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ θὰ τοῦ μάθαινε ποιὰ εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, ποιοὶ εἶναι οἱ πιὸ ἀναγκαῖοι ἄνθρωποι καὶ πὼς θὰ μποροῦσε νὰ ξέρει ποιὸ εἶναι τὸ πιὸ σπουδαῖο πράγμα νὰ κάνει.

Καὶ ἦλθαν σοφοὶ ἄνθρωποι στὸ βασιλιά, ἀλλὰ ὅλοι ἔδωσαν διαφορετικὲς ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα.

Σ᾿ ἀπάντηση τοῦ πρώτου ἐρωτήματος, μερικοὶ εἶπαν ὅτι γιὰ νὰ ξέρει κανεὶς τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, πρέπει νὰ φτιάξει προκαταβολικὰ ἕνα πρόγραμμα ἡμερῶν, μηνῶν καὶ ἐτῶν καὶ νὰ τὸ ἀκολουθήσει πιστά. Μόνον ἔτσι, εἶπαν αὐτοί, θὰ μποροῦσε νὰ γίνει τὸ κάθε τί στὴν κατάλληλη στιγμή. Ἄλλοι δήλωσαν ὅτι θὰ ἦταν ἀδύνατο ν᾿ ἀποφασίσει κανεὶς ἐκ τῶν προτέρω τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, ἀλλὰ ἂν δὲν ἀφήσει τὸν ἑαυτό του νὰ ἀπορροφηθεῖ σὲ μάταιες ἐνασχολήσεις, θὰ μποροῦσε πάντοτε νὰ προσέχει τί συμβαίνει καὶ τότε νὰ κάνει ὅ,τι θὰ ἦταν ἀναγκαῖο. Ἄλλοι πάλι εἶπαν, ὅτι ὅσο κι ἂν πρόσεχε ὁ βασιλιὰς ὅ,τι συνέβαινε, θὰ ἦταν ἀδύνατο σὲ ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἀποφασίζει σωστὰ ποιὰ εἶναι ἡ κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε ἐνέργεια, γι᾿ αὐτὸ θἄπρεπε νὰ ἔχει ἕνα συμβούλιο ἀπὸ σοφοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ τὸν βοηθοῦσαν νὰ καθορίσει τὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ κάθε τί.

Στη χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι μάτια μου...

Στην χαρά θα σου λείπουν οι άνθρωποι, μάτια μου

Τα παιδιά, έχουν έναν μοναδικό τρόπο να σου κάνουν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, την πιο ακατάλληλη στιγμή και να ζητάνε μια απάντηση τόσο απλή που να μπορούν να την κατανοήσουν.Και συνήθως, η ερώτηση αυτή σε βρίσκει απροετοίμαστο και σε αιφνιδιάζει σε τέτοιο βαθμό που όσο χρόνο και να προσπαθείς να κερδίσεις, δεν σου φτάνει.

«Πού πάνε οι άνθρωποι όταν πεθάνουν;»
Έτσι, απλά.

Ένα ερώτημα που κάθε θρησκεία και κάθε επιστήμη προσπαθεί ανά τους αιώνες να απαντήσει, και ένα μπομπιράκι ζητάει την απάντηση εδώ και τώρα.

Και το «δεν ξέρω» που είναι και η μόνη αληθινή απάντηση, δεν παίζει αυτή τη στιγμή.

Βάζουμε μπουφάν πάνω από την πιτζάμα και πάμε στο μπαλκόνι.

«Κοίτα τα αστέρια αγάπη μου. Κάθε ψυχή που χάνουμε, γίνεται αστέρι στον ουρανό και μας προσέχει. Μας ακολουθεί και δεν μας αφήνει ποτέ πια μόνους»

«Και πότε πεθαίνει; Όταν γίνει πολύ πολύ πολύ μεγάλος σαν τον παππού του Κωστάκη;»

Διστάζω αλλά σκέφτομαι τα 6 χρόνια του και δεν θέλω να του το κάνω πιο δύσκολο.

«Ναι αγάπη μου. Όταν γίνουμε πολύ πολύ πολύ μεγάλοι πεθαίνουμε»

«Και πότε γυρνάει πίσω;»

Ο κόμπος που με πνίγει, έχει αρχίσει και μπλοκάρει την ομιλία μου και το «ποτέ» που θέλω να πω το ομορφαίνω και γίνεται ένα «δεν μπορεί να ξαναγυρίσει αγάπη μου, αλλά μας προσέχει και είναι μαζί μας από μακριά»

Δεν του αρέσει η απάντηση, δεν μου αρέσει η ερώτηση και το κρύο του Δεκέμβρη σώζει την κατάσταση.

Κι όταν εκείνο το μικρό πλασματάκι έχει αποκοιμηθεί εγώ έχω μείνει με εκείνον τον κόμπο.

Πώς να πεις σε ένα παιδί πως ο θάνατος είναι ένα ραντεβού που κανείς μας δεν ξέρει πότε θα το ζήσει.

Πώς να του πεις πως δεν έχει ηλικία, δεν έχει χρώμα και φυλή ούτε καν φύλο.

Ότι δεν έχει κανένα φιλότιμο και καμία λογική γιατί τότε θα είχαμε όλους τους ανθρώπους μας εδώ μέχρι τα βαθιά τους γεράματα.

Δεν θα είχαμε ζήσει απώλειες φίλων μας στα 30 τους και στα 35 τους κι ακόμα νωρίτερα.

Αν είχε λογική δεν θα έπαιρνε από κοντά μας ανθρώπους που η ψυχή τους ήταν το μάλαμα όλου του κόσμου.

Αν είχε λίγο φιλότιμο θα μας έδινε λίγο χρόνο να πούμε δυο λέξεις που δεν προλάβαμε.

Ένα «σ’αγαπώ», μια «συγνώμη», ένα «μου λείπεις».

Αν είχε ψυχή θα μας άφηνε να νιώσουμε αυτή την τελευταία αγκαλιά και να κλειδώσουμε σε κάθε μνήμη μας την μυρωδιά, την αίσθηση και την ασφάλεια εκείνης της αγκαλιάς.

Δεν έχει ούτε λογική, ούτε φιλότιμο ο θάνατος παιδί μου.

Έρχεται να σαρώσει το μέσα σου.